ျပန္ဆံုမယ့္ေန႔

ပါးလံုးဒီပုိ႔စ္ေလးကုိ ေရးဖို႔ အားယူေနတာ သံုးလေလာက္ရွိသြားပါၿပီ။ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ စကားလံုး ေတြက ေျပာင္းျပန္အခ်ဳိးက်ေနပံုရတယ္။ ခံစားခ်က္ေတြ အရမ္းျပင္းလာေတာ့ စကားလံုးေတြက ဘယ္လိုမွ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။

ျပင္းဆို သူကလည္း အဲ့လိုခံစားခ်က္ေတြ ျပင္းေအာင္လုပ္သြားတာကုိး။ ဒီေန႔ဆို သူ ပါးလံုးကုိ ထားခဲ့တာ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ပါၿပီ။ ႏွစ္ႏွစ္ဆုိတဲ့ အခ်ိန္က မနည္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ပါးလံုးရင္ထဲမွာေတာ့ မေန႔တေန႔ကလိုပဲ မယံုၾကည္ႏိုင္ပါဘူး။

သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သူ႔အေၾကာင္းေျပာျဖစ္ေတာ့ အားလံုးမခံစား ႏို္င္ၾကပါဘူး။ သူကေတာ့ ဘယ္သူ မွမသိလိုက္တဲ့ မနက္ေစာေစာ မိုးေတြအရမ္းရြာတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကုိ ထားသြားခဲ့တယ္။ ပါးလံုး ထြက္လာေတာ့ သူ႔မ်က္စိတဆံုးထိ လုိက္ပုိ႔ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေပမယ့္၊ ပါးလံုးကေတာ့ သူေလာကႀကီးက ထြက္သြားၿပီး ေျခာက္လ ေနမွ သူထြက္သြားတာ သိခဲ့ရတယ္။

အဲ့လိုဆိုေတာ့ စည္းကမ္းႀကီးသေလာက္ ၾကင္နာတတ္တဲ့ သူ႔မိဘကုိလည္း သတိယမိပါတယ္။ သူလမ္းေလွ်ာက္တတ္ခါစမွာ အျပင္းဖ်ားၿပီး ညသန္းေခါင္ ဂ်ီက်တာကေတာ့ ေဘာလံုးကန္မယ္တဲ့။ သူ႔အေဖနဲ႔အေမ ညသန္းေခါင္ ဂိုးေပါက္ ေစာင့္ခဲ့ရတယ္။


ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့သား ႏွေခါင္းပိတ္ေနေတာ့ ႏိုးမွာစိုးလို႔ ႏွပ္ေခ်း ကုိ မရြံႏိုင္ပဲ ပါးစပ္နဲ႔စုပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူ႔အေဖ ဘယ္လိုခံစားေနရလည္းဆိုၿပီး ေမးမိတယ္။ ညတိုင္း တံ ခါးမပိတ္ခင္ ေမ့ၿပီးသူ႔မိန္းမကုိ ေမးတာကေတာ့ “ ေမေမ လူစံုၿပီလား သားေကာင္းျပည့္ေရာ ျပန္ေရာက္ၿပီလား” တဲ့။

ခ်စ္စမ္းေမာင္ကုိ အားက်ၿပီး အားတဲ့အခ်ိန္တိုင္း ဂစ္တာတလံုးနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတတ္တဲ့ သူက “ေမေမသားဂစ္တာ ေအာင္သူရကုိေပးလိုက္မယ္ေနာ္။ သားဆယ္တန္းေအာင္ရင္ ေမေမအသစ္ ဝယ္ေပးမယ္မဟုတ္လား” ဆိုေတာ့ ပါးလံုးအံ့ၾသရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆိုေတာ့ အဲ့ဂစ္တာ ေလးက သူငါးတန္းထဲက တီးခဲ့တဲ့ဂစ္တာေလး။

နင္ဘာလို႔ေပးခ်င္တာလည္း ဆိုေတာ့ “ေအာင္သူရ ဂစ္တာဝယ္ဖို႔ ပိုက္ဆံစုေနတယ္။ သူကအခု မွသင္မွာ ငါဘုရားေက်ာင္းမွာတီးလည္း အစဥ္ေျပပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အသစ္ရမွာပဲဟာ” ဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအေပၚထားတဲ့ သူ႔စိတ္ကုိ ေလးစားမိပါတယ္။

ပါးလံုးစိတ္ညစ္တဲ့အခ်ိန္ ရင္ဖြင့္မိတိုင္း ငါးမိနစ္အတြင္း ၿပံဳးလာေအာင္ အားေပးတတ္တဲ့ သူ႔ကုိ ပါးလံုးဘယ္လိုမွ ေမ့လို႔မရပါဘူး။ ဂစ္တာျမင္တိုင္းလည္းသတိယ၊ ေဘာလံုးပြဲၾကည့္တိုင္းလည္း သတိယ၊ ဂိမ္းေဆာ့တိုင္းလည္း သတိယ၊ ဝက္သားတုတ္ထိုး စားတိုင္းလည္း သတိယ၊ သိုင္းကားၾကည့္တိုင္းလည္း သတိယ၊ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ထိုင္တိုင္းလည္း သတိယ၊ အာပူလွ်ာပူ ေသာက္တိုင္းလည္း သတိယတဲ့ အေၾကာင္းေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျပန္ေျပာမိၾကေတာ့ အားလံုးစိတ္မေကာင္းၾကဘူး။

ပါးလံုးကေတာ့ အခုဆို ေဘာလံုးပြဲလည္း မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ သိုင္းကားလည္း မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ Birthday Cake ဆို လွည့္ကုိ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ အဲ့ေန႔က ခရစၥမတ္လုပ္တယ္။ ပါးလံုး သနပ္ခါးေလး လွလွေလးလိမ္းၿပီး အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ကိတ္မုန္႔တံုး နား ၿပံဳးစိစိနဲ႔ သူလည္း အလုပ္မ်ားေနတယ္။

ခဏေနေတာ့ ကိတ္မုန္႔ကခရင္မ္ေတြကုိ ပါးလံုး ပါးမွာလာသုတ္ပါေလေရာ။ အဲ့ေန႔မွ သနပ္ခါးကုိ စိတ္ရွည္ လက္ရွည္လိမ္းထားတာကုိ သူအဲ့လို သုတ္လိုက္ေတာ့ စိတ္ဆိုးၿပီး ငိုတာေပါ့။ အဲ့ေတာ့ သူ႔အေမသူ႔ကုိ လွမ္းရိုက္ပါေလေရာ။

ခဏေနေတာ့ သနပ္ခါးေတြျပန္ေသြးေပးၿပီး “နင္တကယ္ စိတ္မဆိုးဘူးမဟုတ္လား။ ေရာ့ ျပန္လိမ္းလုိက္ေနာ္။” ဆိုတဲ့ သူ႔ပံုကုိ ကိတ္မုန္႔က ခရင္မ္ျမင္တိုင္း သတိယမိလို႔ ပါးလံုး ကိတ္မုန္႔ ဆိုလွည့္ကုိ မၾကည့္ေတာ့ပါဘူး။

“ ငါေလ နင္ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ ျပန္လာမယ့္ေန႔ကုိ ေစာင့္ေနမယ္” ဆိုတဲ့သူက ေစာင့္ေတာ့ ေစာင့္ေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေတာင္ငူမွာေတာ့မဟုတ္ဘူး ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံမွာ။

အဲ့ဒီျပန္ဆံုမယ့္ေန႔မတိုင္ခင္ ပါးလံုးရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳၿပီး ဆက္ႀကိဳးစားရဦးမယ္။ ဒီအ ခ်ိန္မွာ အလုပ္ခ်င္ဆံုးကေတာ့ သူ႔အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလးေပၚ သြားၿပီး ႏွင္းဆီပန္းအနီေလးေတြ သြားခ်ခ်င္ျခင္းပါ။

နာရီေတြက သူ႔တာဝန္ကုိ သူလုပ္ေဆာင္ေနတာဟာ မေျပာင္းလည္းေပမယ့္ ပါးလံုးတို႔ ကမၻာႀကီးကေတာ့ ေျပာင္းလည္းလာတယ္။ တခုခုကုိ လုပ္မိတိုင္း သတိယေစခဲ့တဲ့ သ႔ူကုိ ဒီေန႔ထိ လြမ္းေနေပမယ့္ သူကေတာ့ သခင့္ရင္ခြင္မွာ ေပ်ာ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

မိုးေတြ အရမ္းရြာတဲ့ေန႔မွာ ေလာကႀကီးကုိ သူေရာက္လာသလို မိုးေတြအရမ္းရြာတဲ့ေန႔မွာပဲ ျပန္သြားတဲ့ သူ႔ကုိ မိုးရြာတိုင္း လြမ္းမိတာ ပါလံုးတို႔ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးပါ။ ပါးလံုး သူ႔အေၾကာင္းေလးေတြ ဆက္ေရးခ်င္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးလံုးမွာ ဆက္ေရးဖို႔ အင္အား မရွိေတာ့ပါဘူး။

ပါးလံုး ေတာင္ငူျပန္မယ့္ေန႔မွာ သ႔ူကုိဘယ္လိုအၿပံဳးမ်ဳိးနဲ႔ ဘယ္လိုမ်က္နွာမ်ဳိးနဲ႔ ေတြ႔ရမလည္းလို႔ အစ ကေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ ေကာင္းကင္ႏိုင္ငံမွာ ျပန္ဆံုမယ့္ေန႔ကုိပဲ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း……………………

အားလံုးအားလံုးအေပၚ ဘုရားသခင္ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ညီမေလး ပါးလံုး